Jacky visit November 2008

West East West road trip

Dag 1. Zondag 24 Augustus
We zijn vertrokken en hebben geen datum vastgesteld om terug te zijn. Dat komt niet vaak voor en is vrijheid.
Eindelijk zijn we voorbij het stuk 80 dat we al kennen. We rijden op the 80, all the way to Wisconsin en het stuk naar Reno is bekend van de rit naar Burning Man. Van Central Valley in de Neveda’s n(Bergen) door Reno ( de B versie van Las Vegas) en dan de Nevada desert in , waar we nu zijn. Desert houdt in: een bergachtig/heuvelachtig kaal landschap met grote wijde vlaktes waar her en der het water groeven doorheen heeft getrokken. Op de vlaktes en hellingen groeien kniehoge struiken met daartussen de droge overblijfselen van de lente begroeiing. Het palet van de hellingen is bruinroze met witte lijnen van de dirtroads en grijze rotsen die her en der de kop op steken. Sommige berg formaties zijn een oranje roze roest kleur. Het pallet loopt in de valleien over in lichtbruin en okergeel en grijs groen tinten. Het licht is fel en, ondanks dat de blik eindeloos ver kan dwalen, voel ik me ingesloten door dit landschap. Het is groot, onveranderlijk en 10.000 miljoen jaar ouder dan ik. We zitten op 1200 meter hoogte = 4000 feet.

We hebben het maar goed in onze Vanagon, beter dan de ‘setlers’ die hun geluk westwaarts zochten en deze barre vlaktes overstaken, de een na de ander, met de hoop op vruchtbare gronden achter de horizon. Stond hen een verassing te wachten …. ‘The Sierra Nevada’. Een rotsachtig, breed en lang gebergte wat zicht uitstrekt over de gehele lengte van Californie. Daar kan je dus niet omheen als je vanuit de staat Nevada de Pacific wil bereiken. Misschien dat daarom een bizarre stad als Reno kan ontstaan, gelegen in een bloedhete ronde valleiwaar een rivier uit de Nevada’s doorheen stroomt. “Laten we dan maar hier blijven, die bergen worden onze dood”. De Donner pas is vernoemd naar een gedoemde poging om de oversteek te maken, beroemd om het kannibalisme waar de groep uit wanhoop toe werd gedreven.

Steden als Reno zijn een beetje onwerkelijk. Bloedheet en uit de grond gestampt. Zelfs de oude gebouwen lijken op kartonnen dozen die zijn blijven staan na een filmopname. Mensen horen niet op zulke plekken te wonen. Steden zoals Phoenix in Arizona of Austin in Texas waar het in de zomer rond de 40 graden is. Tegelijkertijd; mensen hebben altijd op hete plekken gewoond alhoewel dat in veel gevallen zonder airco, gekoelde zwambaden en limonade met 10 ijsklontjes was. Het is het gegeven dat al die mensen op super hete plekken gaan wonen en die dan zo koel mogelijk maken en dat het naar je hand zetten van de wereld verspilling, arrogantie en egoïsme als gevolg heeft. Nee, we hebben de airco niet aan in onze auto. Dat doen we alleen in noodgevallen. We zijn allebei een beetje moe weggegaan op deze trip en we hebben afgesproken de airco te gebruiken op de lange ritten (8 uur per dag) als nodig te verlichten. The heat can wear you out man!

Dag 2 Maandag 25 Aug.

We zijn net het grootste droge zoutmeer van Noord Amerika over gestoken. Onwerkelijk! Wit en eindeloos en levenloos omringd door kale rotsachtige bergen die aan hun voet oplossen in de hitte. Prachtig.
Bij Salt Lake city wordt het zout ook gewonnen en daar zie je de zout kristallen glinsteren en hebben de palen langs de weg zoutklompen aan hun voet. Salt Lake City is spectaculair gelegen in een vallei met een gigantische bergketen aan de ene kant en de zoutmeren en woestijn bergen aan de andere kant. Grote contrasten komen hier samen inclusief het centrum van de Mormonen die deze stad, na overal te zijn verjaagd, hebben gevestigd. De Utah High Desert eindigt aan de voet van de bergketen waar de nu doorheen rijden en de roest, grijs en bruintinten en blauwe lucht omruilen voor serieuze wolken luchten, groene berghellingen en sappige valleien aan de oostkant van de bergketen.

Inmiddels zijn we al weer een tijdje in Wyoming en het landschap is minder ruig dan Utah en wordt tot nu toe bepaald door lage Mesa’s (tafelbergen) en vlakte’s die westwaarts allemaal groen begonnen en zijn overgegaan in een licht grijsgroen gesteente wat zienderogen wordt weggewassen. Dit is het meest niksige landschap wat we tot nu toe hebben gezien. Alleen de randen van de Mesa’s onderbreken de eindeloze vlaktes, ze zijn mooi en trekken scherpe lijnen in het landschap. Wat een eindeloze leegte. En dan ineens BOEM! Een spectaculaire vallei met een rivier en een dramatische pas met rood oranje pinakels, ook wel bekend van cowboy films. Vanaf nu heten ze cowboybergen.

Dag 3 Wyoming – endless Wyoming
We rijden door ‘the Great Divide Basin’, (een onderbreking in de Rocky Mountains range die van New Mexico helemaal tot noord Canado reikt) een licht heuvelachtige ruig landschap, stoffig en begroeid met een dun laagje struikgewas. De lucht is stoffig en heiig en dat haalt het gevoel van ruimte uit the sky above us. Wat een vreemde plek. Ik dacht dat we leegte hadden gezien maar het kan dus nog leger, ik zou hier nu niet willen stoppen. Het is bijna even onherbergzaam als de Salt lakes. Gelukkig vind je in deze ruigte, verborgen in een ogenschijnlijk eindeloos landschap, groene valleien, zoals ‘The Flaming Gorge’ waar we vannacht hebben gekampeerd.

Wat een vondst! Het was een ongeplande stop die we hebben gemaakt omdat we niet nog langer wilde rijden en in het donker op de camping aan wilde komen. Flaming Gorge was de enige groene vlek op de kaart binnen ons bereik. Een prachtige verstilde vallei, of eigenlijk een netwerk van valleien met een redelijk diverse vegetatie (voor een droog en heet landschap) en een netwerk van water stromen (nu droog) die naar een gigantisch langgerekt en grillig gevormd meer lopen. Het meer ziet eruit als een brede rivier gelegen in een klassieke cowboy canyon met hoge rotswanden en pinakels. De camping was spectaculair gelegen op en heuvel omringd door het meer en de canyon die gloeide in de avondzon.

Wat een magistrale plek en wat een heerlijke stilte. We hebben de Van geparkeerd op de mooiste plek van de camping en zijn meteen afgedaald naar het water waar we verrast werden door twee kleine spelende otters. Ik zag ze als eerste, om de hoek van waar we wilden gaan zitten, en vroeg Steven te blijven waat hij was met Po. Ik wilde de otters niet de stuipen op het lijf jagen. Om beurten hebben we de otters geobserveerd. Op een gegeven moment verdwenen ze uit het zicht en zijn we gaan zitten. Steven toverde een fles wijn uit zijn knapzak en toen was het ineens romantisch compleet met het gouden licht van de ondergaande zon. We zaten lekker ons wijntje te drinken toen ineens de hele familie otter om de hoek kwam zeilen. Moeder en 3 kinders. Nietsvermoedend liepen ze recht op ons af tot op 6 meter afstand toen we besloten maar wat geluid te maken omdat de schok anders erg groot zou zijn. Moeders keek op en stoof achteruit en riep al knorrend haar kroos, wat zich niet bewust leek van gevaar, bij elkaar. Op de rand van ons terrein en hun veilige steile rotswand om de hoek bleven ze stilstaan om ons te observeren en nog wat na te knorren. Ze liet ons zien dat ze niet zomaar weg gejaagd kon worden en Steven dacht zelfs even dat de ons aan wilde gaan vallen. We kregen de kans om deze prachtige en grappige beesten goed te bekijken. Na een paar minuten dropen ze af. Wat een bijzondere ontmoeting. We voelde ons inmiddels een beetje opgelaten als indringers van het domein van de familie otter en zijn teruggewandeld naar onze camping plek.

Dag 4 Nebraska.
We rijden door de Pawnee National Grasslands en zijn nog aan het bijkomen van een zeer frisse nacht aan de voet van de Snowy Range in Medicine National Park in Wyoming. Na de nacht in de prachtige Flaming Gorge te hebben doorgebracht besloten we om op onze rustdag naar ’s ochtends naar Medicine Bow te rijden en daar de middag relaxed aan een van de meren door te brengen. Flaming Gorge was te heet om de hele dag te blijven en vauit Medicine Bow zouden we de volgende dag weer op schema liggen. Medicine Bow bleek, zoals al onze bestemmingen tot nu toe, een stuk verder dan we dachten en daar kwam nog eens bij dat de camping op 11.000 feet hoogte lag. Oeps, lekkere keuze Freya! Ach, ik mag de grenzen van onze mogelijkheden graag testen en weet dat de mooiste plekken niet pal langs de snelweg liggen.

We kwamen dus pas om 3.00 aan op Sugarloaf campground waar we meteen twee extra lagen aantrokken. Het was fris op die hoogte en de wind raasde met grote vaart langs de kale rotsige bergkam waar we pal onder waren. Hoppekee! In 5 uur tijd van een woestijn Canyon naar een High Alps gebergte inclusief sneeuw. Ons lichaam was inmiddels redelijk in de war van alle grote overgangen in hoogte, temperatuur en luchtvochtigheid. Ik had even het gevoel dat ik de hele middag in de luie stoel wilde zitten. De duurde niet lang want het gebergte lonkte en we hadden niet lang meer voordat de zon onder zou gaan en dus zijn we een wandeling gaan maken naar de sneeuw. We zaten echt aan de voet van de bergtop in een terrein met prachtige kristalheldere ijskoude meertjes, velden met wilde bloemen, rotsen van kwarts en hele taaie kleine perfecte dennen boompjes. De wandeling was kort maar onwijs mooi. Wat een diversiteit aan bloemen! in overwegend paars een geel tinten en wederom een dramatiek in de rotsformaties dit keer alleen van een heel andere orde dan in Flaming Gorge. Dat voelde als een teruggetrokken verstild landschap en daar was de wind een welkome verfrissing, hier was’ie koud een lawaaiig en de bergen hier torende boven alles uit met een ijzige overmacht.

Dit was niet de plek voor een luie middag aan een meertje. Dit was een plek voor taaie bergwandelaars en actievelingen. Dat zijn we op het moment niet en het feit dat we allebei tijdens het ontbijt over handschoenen begonnen verzegelde het plan om verder te gaan.

Dag 5 Iowa

Rolling hills of green lush farm land. De overgang van droog en goud naar nat en groen grasland vond bijna onopgemerkt plaats in Nebraska. Gisteren zijn we begonnen aan ons eerste luisterboek ‘A walk in the woods, Re-discovering America on the Appalachian trail’ door Bill Bryson. Een geniale vertelleing (reisverslag) van een poging om het bijna 3800 km lamge pad door de Apallachen te bewandelen. Terwijl we naar dit verhaal luisterden, wat zich trouwens in een heel ander gedeelte van de VS afspeelt, veranderede het cowboy landschap in een sappig, bijna Hollands aandoende landbouw gronden met beken, kreken, rivieren en meren. Het was heet en de luchtvochtigheid makkelijk 100%. De lucht was zo nat dat je’m kom proeven. Het rook en smaakte naar de tropen kas in Blijdorp. Het voelde ook als de tropen maar zag eruit als Brabant. Ik was al redelijk in de war van alle overgangen waar we in razend tempo doorheen reisden, deze tegenstrijdige zintuiglijke ervaring moest er nog eens bij komen! Alles op deze trip was tot nu toe onbekend en nieuw terrein was maar deze visuele herkenning was tot nu toe de grootste verassing. Het rivieren landschap was compleet met riethagen, populieren, spreeuwen, eksters, fluitenkruid en een waterig zonnetje. Dit type landschap zouden we niet meer verlaten tot op onze terugreis alhoewel het naar het oosten meer op Frankrijk en naar het noorden meer op Scandinavië zou gaan lijken. Dit gedeelte van de ‘Mid-West’; Oost Nebraska, Iowa en Wisconsin waar we doorheen reden leek een perfecte replica van het Europa waar Duitsland, Luxemburg, Belgie, Frankrijk en NL samen komen. Een stad als Metz zou zomaar elk moment op kunnen doemen in de volgende vallei. Zelfs de wolken luchten waren hetzelfde.

De stops op de rit door Iowa waren enigszins shockerend. Iowa presenteert zich in de ‘rest area’s’ als een modern en georganiseerd knooppunt van mobiliteit en is trots op z’n faciliteiten voor vervoer per trein, auto en boot. Deze trots wordt breeduit ten toon gespreid in de rest area’s die als voorbeeld dienen van deze typische Iowase industrie en met veel zorg worden schoongehouden. Een beetje teveel zorg als je het mij vraagt. Ik de toiletten waarvan ik gebruik heb mogen maken werd zo veel schoonmaak middel gebruikt dat het pijn deed aan m’n neus en ogen. Ik voelde me een slachtoffer van het fenomeen Hyper Hygiëne. Voor veel Amerikanen zijn dingen pas schoon als ze ook schoon ruiken, dat wil zeggen: ruiken naar schoonmaak middel. Het liefst ruik je dat dan al van een afstand zodat je weet dat het goed zit. Ik verafschuw de lucht van wasverzachters uit drogers die je OVERAL ruikt als je langs huizen loopt. Dat kan niet goed, lees: gezond, zijn.

Dag 9 Wisconsin
Laat ik het verhaal over Iowa nog even afmaken. Iowa voelde heel conservatief en angstig. I know: What can you say about a state based on your view from the Interstate highway?.
Veel tekenen van een extreem evangelistsche moraal die overal weinig subtiel onder je neus wordt gedrukt. Het meest extreme voorbeeld hiervan was een afbeelding van 2×2 mtr van een bloederige geaborteerde foetus op de achterkant van een truck op de snelweg. De tekst eronder luidde: “make the killing stop”.
Daarnaast veel bilboards van radiozenders met namen zoals: ‘Heaven Talks’ en ‘Tune in to God’. Een ander hoogtepunt was een serie auto banden op palen langs de weg waarop in witte letters de volgende tekst was geschilderd: I am a sinner god save me enter into my heart change me I am ready to receive your blessing.
Ach ja, gewoon typisch rural Amerika.
Noch een ding en dan houd ik erover op.
Bij een tankstation zagen we een handgeschreven reclame voor gegrilde kip en het was lunchtijd dus ging in naar binnen om kip te kopen en ook meteen wat brood.
Het restaurant was van binnen een langwerpige witte doos waar het kleine beetje daglicht, dat door de drie ramen aan de voorgevel naar binnen viel, werd overstemd door 12 stuks TL verlichting. Van de 8 plastic tafeltjes, die nogal verloren in de ruimte stonden waren er drie in gebruik. Ik werd zo onopvallend mogelijk (zonder beweging van het hoofd, alleen van de ogen) geobserveerd en voelde de vragen achter 8 paar argusogen. Het leek of men bang voor me was, in ieder geval achterdochtig. We waren duidelijk van een ander soort.
“Do you have grilled chicken and some buns?” vroeg ik aan de serveerster.
“Well, yeah we do”.
“What kind of chicken? Leg or breast?”
“Well, it is like a breast but a little different, how shall I explain? Let me go get one so I can show you”
Ze kwam terug met een bordje in haar hand met daarop een gepaneerd stukje en een bleek ongepaneerd stukje kipnugget.
Ah, nu begrijp ik waarom ze niets kon zeggen over het soort kip!
Processed quasi vlees!
‘Well no thanks.”
Ik verliet verbouwereerd het etablissement. Dit was, na een rouwcentrum, zeker een van de meest deprimerende ruimtes waar ik ooit ben geweest. Killer, plastikker en onechter heb ik nog nooit een restaurant gezien. Een rouwcentrum voor de nep-kip.
Buiten leek alles weer ‘normaal’ Frisse lucht, de wind over het gras en eindeloze glooiende groene heuvels. Ach, hoe ‘echt’ is dat eigenlijk?
Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat mensen zo vervreemden van ‘het natuurlijke’?.

Dag 10 Eagle River

Ik zit in een zachte luie, met ruitstof bekleedde, bank in een cottage style huis met een uitzicht St’ Germain Lake in the Northern Woods of Wisconsin. Het is fris vandaag en de wind waait vanuit het noorden over het meer richting het huis. De raampartij met uitzicht op het meer is gevel breed, manshoog en heeft dubbelglas. Het is prima toeven hier met dit verstilde uitzicht en het geluid van de wind in de bomen rond het huis. Mike, Steven’s neef, heeft ons uitgenodigd hier een paar dagen te verblijven in dit huis van kennissen uit Milwaukee. Het huis heeft een hilarische overdreven ‘hunters/fishers cottage’ thema inrichting met de meest ongegeneerde verzameling spreuken op houten plaquettes, houtsnijwerken beren en vissen, blokker decoraties en gezellige doeken over de bank. Steven’s opa (vader van Constance) woont een half uur hier vandaan en we brengen hem elke dag een bezoekje.
Deze streek in het Noorden van Wisconsin is bezaaid met meren en bossen. Het is mooi en uitgestrekt maar, zoals overal, geinfiltreerd door society met z’n vakantie huizen (die bijna alle stukjes oever van elk meer in beslag nemen) en de toeristen business rond boating, fishing, hunting, skiing en snowmobiles. Het landschap wat ik zie doet me afvragen: what once was?

Dezelfde ervaring had ik ook in Door County waar Steven’s oom Eugene en tante JoAnne wonen en waar we 3 dagen op bezoek zijn geweest. Door county is een prachtige 100km lange en 30 km breede landtong/penninsula aan de westkust van Wisconsin in Lake Michigan met een inwoner tal van 30.000. Een mix van landbouw en bosgronden en toerisme en vakantiehuizen. Het licht daar deed me aan Hollands licht denken met al dat water in de buurt.

Eugene en JoAnne wonen in een sprookjes-achtig zelf gebouwd huis in het bos op een lap grond van 9 hectaren. Een hele mooie stille plek waar ze met veel gevoel voor natuurlijke schoonheid een prachtige tuin om het huis hebben aangelegd en een meadow hebben kort gemaaid waar de honden rond kunnen rennen en de blik de ruimte krijgt. Het was mooi en warm weer en elke maaltijd werd dan ook op de veranda genuttigd. Vlinders en vogels waren er te over, genoeg om naar te kijken en over te kletsen met Eugene, een vogelaar die de roep van de meeste dieren rond zijn huis kent, waaronder die van de boom pad.

Na een paar jaar lang Eugene alleen van verhalen te kennen kon ik nu eindelijk zelf meemaken. Een hele eigenwijze en humoristische lieve man van 70 die zijn familie de ene plagerige opmerking na de andere om de oren slingert. Het was een genot om Steven en zijn familie hier samen te zien. JoAnne is een rustige doch even bijdehante vrouw met veel interesse in mensen, de tuin, de krant, kortom de dingen die er toe doen op je oude dag.
Het zijn gelukkig ook mensen die gewend zijn mensen op bezoek te hebben en hun eigen gang kunnen blijven gaan. Natalie (hun dochter van 42) en haar man Craig en hun zoon Dylan waren en ook. Hele relaxte en leuke ‘liberals’ waar we twee dagen mee op zijn getrokken en die we zaterdag weer gaan zien op een festival in Madison.

Dag 19, 11 September Milwaukee.

We zijn inmiddels alweer 5 dagen in deze stad. We hebben Steven’s oma (moeder van z’n vader) drie keer bezocht en wat dingen in haar huis gedaan zoals het lappen van de ramen, het wassen van de tuinstoelen en het vervangen van een kraan. Ze woont op zichzelf en is 83 jaar. Het is een zachtaardige vrouw met een eigen mening en een aandoenlijk Duits accent wat in de 61 jaar dat ze in de VS woont nog steeds heel duidelijk hoorbaar is. Ze is helemaal verknocht aan Steven en koestert elk moment dat we bij haar zijn. Steven is ook erg dol op zijn oma en maakt haar dan ook graag blij met van alles; klusjes in huis en telefoontjes en kaarten vanuit Californie.
Voor Steven, als enig kind in een een-ouder gezin, hebben ooms, tantes, opa’s en oma’s een belangrijke rol gespeeld. De eerste jaren van zijn leven groeide hij op in Wisconsin zonder een echte vader figuur en daarna alleen met zijn moeder in een grote onbekende stad. Al die tijd heeft hij zijn familie veel gezien eerst bijna dagelijks en daarna tijdens de zomers die hij doorbracht bij familie in Wisconsin.
Ons verblijf in Wisconsin is een familie tour en morgen begint de laatste etappe. Dan gaan we met z’n vader Steven senior en zijn vriendin Sharon naar het westen van Wisconsin waar zij een trailer en een stuk grond hebben. Het is goed om de stad achter ons te laten. Ik heb het echt wel gezien hier en ik wil weer in de Van slapen. Het is ook wel goed dat de familie tour bijna voorbij is; twee weken in andermans wereld vertoeven is niet helemaal mijn idee van vakantie. Nou overdrijf ik een beetje want we hebben veel op onszelf gedaan. Ik vind het gewoon het fijnst om in onze eigen omgeving wakker te worden (Van op een camping) en dan van daaruit mensen op te zoeken.

Dag 20, 12 September
We rijden op de snelweg achter de dikke station wagen GMC Suburban van Steven senior en zijn onderweg naar de Mississippi. Steven vertelt me net dat we de het mileage aantal van 222.222 passeren. Dit karretje heeft er al heel wat opzitten. Spannend, want de motor van dit type VW Bus schijnt gemiddeld zo’n 220.000 miles mee te gaan.
We laten de stad ver achter ons! Ik heb genoeg van hetzelfde, Amerika is zo Amerikaans! De standaardisering is hier zo dominant en bepaalt het straatbeeld, de inrichting van elke drankhandel, de opzet van de woonwijk, de kleuren van de huizen, de (non)beplanting van de voortuin enzovoort! In dit immense land is het overal hetzelfde liedje, alles en iedereen die het zicht kan veroorloven leeft in een plaatje, een zo standaard mogelijk plaatje. Op de schaal van een Nederlandse provincie kan ik daar wel tegen maar op de schaal van een land zo groot als dit is het een schrikbarende gewaarwording. Het is echt een overweldigende gedachte dat de Amerikaanse levensstijl/cultuur dit immense land heeft overwoekerd en alles heeft verdrukt.
Gelukkig neemt Steven senior ons op een scenic route door een glooiend landschap met oude boerderijen in de dalen en loofbossen op de heuvels. Wederom een BeNeLux landschap inclusief huizen van een lichte oker kleurige steen zoals je die in de Belgische Ardennen ziet. Over Belgie gesproken; in Door county waren straat- en dorpsnamen het bewijs van een grote hoeveelheid Belgen die daar in den beginne zich in de streek hebben gevestigd. Ik heb namen gezien als Brussels, Namur en Belgium en boerderijen in Belgische stijl. Veel settlers kozen het landschap wat het meeste leek op dat van het thuisland.
Een van de bijzonderheden van Wisconsin is het gebruik van de ‘native names’voor plaatsen, namen zoals: Oconomowoc, Winnebago, Oshkosh en Weyanwega. Veel meer is er van de native culture niet over. Ik vraag me af hoe het gesteld is in de 7 indianen reservaten in deze staat.

Dag 23 Maandag 15 september
Sharon vertelde me dat het meeste geld dat de indianen verdienen met de Casino’s in de meeste reservaten in deze staat besteed wordt aan het welzijn van de indianen. Geld gaat bijvoorbeeld naar educatie, gezondheidszorg en huisvesting. Ik blijf het een moreel schimmige situatie vinden dat de indianen nu als redding casino’s mogen bezitten (als enige groep in de VS). Nevada is een uitzondering daar is gokken legaal, hence: Las Vegas. Ik kan me dus niet voorstellen dat het bezitten en runnen van Casino’s een positief effect heeft op de morele cultuur van de indianen. Eerst geef je ze drank en daarna casino’s. Het is een complex vraagstuk aangezien veel andere economische impulsen zijn mislukt.

Steven en ik zitten op het moment aan de oever van de Mississippi. Steven staat te vissen en ik geniet van de buitenlucht en de mooie omgeving na bijna een hele dag vast te hebben gezeten in de trailer. Mijn dag begon namelijk met voedsel vergiftiging en dus moest ik thuis blijven terwijl de rest ging vissen. Gelukkig kon ik Steven bij thuiskomst zo ver krijgen om met mij nog even op pad te gaan. De zon gaat nu onder en het water oppervlak wordt stiller. Er is een constante buzz van insecten in de lucht en de roep van vogels die rond de rivier leven. Een grote Osprey (op vis jagende roofvogel) vliegt over de rivier op zoek naar vissen die zich opwarmen in het laatste beetje zonlicht. Heel onverwachts komt er een sierlijke antieke stoomboot de hoek om varen. Hij is prachtig geschilderd, voornamelijk wit met rood blauwe decoratieve randen van opengewerkt smeedwerk. Het leek wel een chique slagroom taart met aardbei en bosbes als versiering en smaakmakers. In het licht van de ondergaande zon laat de boot gouden stoomwolkjes achter zich die stil in de lucht blijven hangen en langzaam maar zeker glijdt dit juweeltje geruisloos uit ons zichtveld.
De Mississippi is grandioos; breed met een uitgebreid stelsel van zijstromen en moerassen en drassige uiterwaarden waar vogels, schildpadden en vissen in grote getallen huizen. Echt heel bijzonder om deze grootste rivier van de VS, waarin bijna alle rivieren in het oosten van de VS uitmonden, gezien te hebben.

Woensdag 17 September.
South dakota: vlakke landbouw- en graasgronden, zwarte koeien en heel veel billboards langs de snelweg met reclames voor thema parken, historische sites, grotten en supermarkten. Opschriften als: Pioneer Cars show!, Traditional Gun Fights daily! Gisteren zijn we Minnesota over gestoken, dat was wat meer aangeharkt en groener en de boerderijen zagen en rijker uit. South Dakota is de overgang naar de Great Planes die een gebied beslaan van Oklahoma tot aan North Dakota (Marokko tot het noorden van Scandinavie) en waar 150 jaar gelden Bison kuddes graasden van 10.000 stuks. De Great Planes zijn Great indeed! Wat een graasgronden! In mijn gedachten zie ik dit landschap zo’n 200 jaar gelden, toen de indianen nog niet verjaagd waren, de Bison’s nog in volle getallen rond-graasden en de eerste pioniers met paard en wagen westwaarts trokken.

We hebben vannacht gekampeerd aan lake Vermillion. De State Recreation Area was zoals altijd netjes onderhouden en het badhuis had zelfs een verwarming. Het meer was omringd door boerderijen en luxe huizen met zicht op het water. Heel gecultiveerd allemaal maar dat maakte het er niet minder fijn om, voor het eerst sinds een week, weer in de Van te slapen en buiten te koken en eten. Op de heenweg sliepen we onder een hemel met duizenden sterren en nu, op de terugweg, schijnt de maan ons bij met zo’n kracht dat onze schaduwen meewandelen op onze avond wandeling.
De great planes, een prairie landschap, was voor de vorming van de huidige continenten ‘de zeestraat van Crateceous’ die de golf van Mexico verbond met de Artic Ocean. Nu liggen de plains een paar duizend meter boven de zeespiegel en maken deel uit van het westelijke gedeelte van de VS dat in de Laramie periode omhoog werd gedrukt en waarvan de Rocky Mountains (ook wel the Great Divide genoemd) het bekende hoogtepunt zijn.
We zijn onderweg naar de Black Hills en Mount Rushmore waar de portretten van Wasington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln uit de rotsen zijn gehouwen. De Black Hills liggen op de grens van South Dakota en Wyoming maken deel uit van de aanloop naar Yellowstone dat op zijn beurt weer een deel is van de Rocky’s.
We rijden nu door Buffalo Gap National Grasslands en ik tuur de horizon af op zoek naar grote donkerbruine beesten maar tot nu toe zie alleen maar witte koeien. Ten zuiden van ons bevindt zich Badlands National park en op de horizon zien we scherpe donkere rotsranden boven de prairie uitsteken. Dat ziet er interessant uit zeg! We besluiten een D-tour te maken door de Badlands.

Vrijdag 19 September
Thunder Basin National Grasslands. De naam zegt genoeg. We rijden op de terugweg langs de noordrand van de Great Basin in de Continental Divide (een onderbreking in de divide). Gelukkig zien we het landschap dit keer van dichterbij omdat we een binnendoor route hebben gekozen en niet op een Interstate maar een highway rijden. Amerika gezien vanaf de Interstate is de halve waarheid, een ongenuanceerd beeld van de realiteit van het leven in een landschap als dit.

Vanaf deze weg zien we de Noord Amerikaanse versie van de Antilope van dichterbij. Je ziet de dieren alleen of in harems met een mannetje en een aantal vrouwtjes en jonge dieren. De enkele antilopes zijn jonge mannetjes op weg naar volwassenheid en een eigen harem of oude mannetjes die door de jongere zijn verstoten uit hun harem. Voor deze trip had ik geen weet van het bestaan van deze Afrikaans aandoende grazers maar nu weet ik dat ze rijk vertegenwoordigd zijn en dat de prairie van Noord Amerika een vergelijkbaar ecosysteem is als de savanne in Afrika. Te droog voor bomen en te nat voor woestijn; resulterend in gras en struikgewas begroeiing.
De vergezichten zijn adembenemend in deze versie van ‘the middel of nowhere’. Op de hoge punten strekt het landschap zich voor je uit als een eindeloze relief tekening vol veelbelovende opstaande randen, donkere groeven en brokken in het vlak. En daar rijd je dan doorheel. Bare Earth – Kale Aarde is echt de moeite waard, zelfs twee dagen van 7 uur autorijden lang!
We passeren Highland Wyoming, inwoner aantal: 10. Deze mensen wonen in een prairie vlakte waar in een omtrek van 50 km geen ziel te vinden is. Toch kan ik het me voorstellen. Dit landschap heeft een bijna even rustgevende kracht als de oceaan. Je moet je eraan overgeven en is bevrijdend. Ik kan me voorstellen dat het is alsof je op een klein eiland woont.
Toch heb ik geen idee hoe het echt is.

Maandag 22 September.
De regen komt sinds 3 uur vannacht in een constante naar beneden en we hebben vanochtend in de drup onze thee en koffie gemaakt. Sinds we in de Salt Lake area zijn hebben we met een breed scala aan weersomstandigheden te maken gehad. Een stormachtige wind op onze eerste nacht kamperen aan het meer, een bloedhitte op onze trip naar de Spiral Jetty en nu een regenachtige nacht en ochtend.

Ach, Californiers zijn ook niks gewend! Gelukkig houden we allebei wel van de uitdagingen die bij het kamperen horen.
We rijden zuidwaards langs het meer en alle steden die hier op de overgang van high desert naar alpine bergen zijn gelegen. De verstedelijking van dit gebied is een verassing, het komt qua schaal in de buurt van de Bay Area denk ik. Voor iemand zoals ik, die gewend is om vlakbij de zee of oceaan te wonen, is het altijd verassen om in een land locked gebied, verstedelijking op deze schaal te zien. De inwoners van deze steden zien the Great Salt Lake waarschijnlijk als hun zee.
Als alles volgens plan verloopt zijn we morgen middag thuis. We zijn vanaf dit punt ook weer op de weg die we heen namen.